door Olav Veenhof
Voor vaste bezoekers van de markt in Woerden wordt het even wennen. De vertrouwde kledingkraam van Peter Vermeij verdwijnt. Na 45 jaar zegt de 67-jarige Zegvelder de wekelijkse markt vaarwel.
Het besluit viel hem niet licht, vertelt hij. „Het is dubbel. Je weet dat het een keer moet, maar je laat ook veel los. Ik heb het altijd met ontzettend veel plezier gedaan. Dan is stoppen best lastig, maar wel de juiste stap." De liefde voor de markt zat er al vroeg in. Als dertienjarige hielp Peter zijn buurman Aart mee in de kaaskraam. Na zijn diensttijd kwam peter voor een lastige keuze te staan. „Ik moest kiezen: blijf ik in de kaas, of ga ik voor mezelf beginnen in een andere business? Bijna was het de kaas geworden en had ik daar 45 jaar in gewerkt, maar
in die sector was simpelweg te veel concurrentie. Daarom koos ik ervoor om iets in de kledingindustrie te doen. Iedereen draagt immers kleding." Vanaf dat moment ging het snel. Op zijn 22ste kreeg hij een vaste marktplek in Alphen. „lk had mijn papieren nog niet eens. Maar goed, dat kon vroeger nog. Vanaf dat moment ben ik nooit meer gestopt. Het voelde meteen goed en de tijd vloog voorbij."
Klanten
In al die jaren zag Vermeij niet alleen zijn handel groeien, maar ook zijn klantengroep. Sommigen kwamen vroeger als kleine meisjes met hun ouders langs en staan nu met hun eigen gezinnen voor mijn kraam. Dan besef je pas wat een groot deel van je leven de markt eigenlijk is geweest." Dat hij voor velen méér is dan een verkoper, merkte hij de afgelopen weken. „Ik krijg heel veel reacties. Mensen worden zelfs emotioneel. Een klant nam haar kleinkind mee naar de kraam. Toen die hoorde dat ik ging stoppen, kreeg ze tranen in haar ogen. Mijn klein-
zoon zei toen: 'Zelfs opa kan zijn tranen niet bedwingen.' En dat klopte. Ik moest zelf ook even slikken. Dat raakt je echt", vertelt Vermeij.
Toch was de overstap naar kleding niet gemakkelijk. „lk wist er helemaal niks van. Kaas bestel je, maar kleding moet je zelf inkopen. In het begin reed ik met mijn broer naar Parijs of Milaan om partijen in te slaan. 's Morgens vroeg weg, 's avonds met een volle bus terug.
Dat was hard werken, maar je leert het vak gaandeweg. "
Geen stilzitter
Wie Peter zoekt, herkent hem aan zijn vaste stek en aan zijn grapjes met collega's. Hij kent het geroezemoes, het geklets met buren en de geur van versgebakken stroopwafels naast zijn kraam. „De markt is een dorp op zich. Iedereen helpt elkaar, ook al zijn we concurrenten. Als je tent door de storm bijna wegwaaid, staan er zo drie man je om het doek vast te houden, Dat ga ik echt missen. "
Dat zijn kraam verdwijnt, betekent niet dat Peter achter de geraniums belandt. Samen met zijn vrouw past hij drie dagen per week op de kleinkinderen.
Daarnaast blijft hij één ochtend actief als marktmeester in Nieuwegein en springt hij bij in de handel van zijn broer Arjan en zijn zoon. Stilzitten is niets voor mij. Ik blijf op de achtergrond nog wel een beetje verbonden met de markt,"
Hartverwarmend
Met een glimlach kijkt hij terug op de afgelopen 45 jaar. „Ik hoop vooral dat mensen zich herinneren dat ik altijd een leuke handel en goede service had. Dat klanten met plezier bij mij kwamen. Dat is misschien nog wel belangrijker dan de kleding zelf. "
Aan zijn klanten wil hij vooral een groot dankjewel meegeven. „Zonder hen was ik nooit zo ver gekomen. De reacties die ik nu krijg, zijn hartverwarmend. Ze geven mij het vertrouwen dat het goed komt met de markt, ook al verandert er veel. Voor mij is het goed zo. Ik ben dankbaar dat ik dit werk heb mogen doen.
Bakkerij De Leeuw in Zegveld moest een week dicht omdat de winkel en én woning werden gebruikt als decor voor de nieuwe kinder serie 'All You Can Eid' Acht dagen lang lag de Hoofdweg vol met camera's.
Olav Veerhof
Voor de nieuwe kinderserie van de NTR die in 2026 op televisie komt, werd de bakkerij in Zegveld helemaal omgetoverd tot het decor voor de serie. Eigenaresse Annelies de Leeuw keek belangstellend toe.
„Het is natuurlijk fantastisch. 'Je wilt van de daken schreeuwen wat er allemaal is gebeurd, maar dat kon niet. Wij mochten niks zeggen over de naam. lk heb zelfs moeten tekenen dat we er vooraf niets over zouden loslaten. De grote vraag is natuurlijk, hoe komt de NTR bij de bakkerij aan de bakker op de Hoofdweg uit? „Dat was voor ons ook raadsel. Een maand ff vijf geleden kwam er ineens een locatiespotter langs. Die vroeg of onze bakkerij mocht worden geselecteerd. Toen is het proces gestart en werden we als optie gezien, maar heel eerlijk gezegd had ik niet direct door dat een locatiescout een écht serieus beroep was."
Maar de locatiescout bleek serieus, en dus kwam er een hele entouray naar Zegveld. „Later kwamen ze terug met de regisseur, de producer en een complete ploeg. Alles werd aangekleed en beoordeeld om te zien of het écht geschikt was. "Twee, drie weken later hoorden we dat wij de locatie waren."
Leeggehaald
Wat het exact betekende voor de bakkerij, werd snel duidelijk. „Het werd een megaverbouwing. Het gebeurde niet alleen in onze bakkerij, maar ook
in ons huis. Dan herken je je eigen huis ineens niet meer. Alles werd leeggehaald. De bruikbare spullen bleven, maar de rest gaat weg. Je huis wordt letterlijk een ander huis." Het filmen had ook gevolgen voor de winkel, bakken kon er namelijk niet. „We zijn op vakantie gegaan om de draaidagen te overbruggen. In het weekend konden we wel brood verkopen bij de buren, maar dat is een kledingzaak. Dus dan stond je tussen de jassen en schoenen brood te snijden. Heel bijzonder was dat.
De keuze voor Zegveld is niet toevallig legt Roeland Oude Nijhuis van Netherlands Film Commissioner uit. „Het Groene Hart heeft voor filmmakers duidelijke troeven en is steeds populairder.
Zo werd De Luizenmoeder in Mijdrecht opgenomen. Je hebt er polders, sloten, molens en dorpsekernen die heel herkenbaar Nederland zijn. Dat is een heel andere look dan in Utrecht of Amsterdam. Voor bepaalde verhalen is die esthetiek onmisbaar.
Praktische voordelen spelen ook mee. „Het ligt midden in de Randstad, dus crew en materiaal zijn er snel. Gemeenten denken constructief mee en er is meer ruimte en minder verkeer. Dat maakt de logistiek eenvoudiger en goedkoper."
Vergoeding
Voor het verlenen van de filmlocatie kreeg de bakker ook een vergoeding. „Daar moet je geen wonderen van verwachten. We kregen een bedrag,
maar je moet er niet je werk van maken", lacht de Leeuw.
Nu is alles weer terug bij het oude. De tijdelijke naamborden zijn weg, het interieur staat weer zoals het hoort. „Achteraf zijn we blij dat we het gedaan hebben. Straks herkennen Zegveldenaren ons winkeltje misschien op tv. Dat is toch bijzonder. En dus komt er een einde aan Zegveld als filmlocatie. Maar volgens Oude Nijhuis gaat de regio nog vaker in beeld komen. „De vraag naar authentieke, herkenbare locaties groeit.
Ook internationale producties zoeken het 'typisch Nederlandse' landschap. Duurzaamheid speelt mee, de centrale ligging betekent minder reistijd. Kortom, ik denk dat het Groene Hart steeds populairder wordt als filmdecor de aankomende jaren."